De auteur houdt wel van wandelen, zolang het maar geen sleur of geen verplichting wordt. Een doel stellen kan het makkelijker maken om vol te houden. Waarheen dan? Santiago de Compostela toch maar niet. Rome lijkt wel een goede bestemming, maar eenmaal onderweg verandert hij toch van mening. Het wordt Assisi.
Aanvankelijk wandelt hij met zijn dochter, maar die heeft eigenlijk alleen maar in de weekends tijd. Werk, weet je wel! Zo ontstaat het concept ieder jaar opnieuw een deel van het traject afleggen. Uiteindelijk zullen het 13 jaren worden. Dochterlief heeft het druk, dan wordt echtgenote Elizabet zijn meest langdurige wandelpartner.
Wandelen moet ook fun zijn. Dus onderweg een terrasje doen, een biertje achterover gieten, genieten van het lekkers van de lokale gastronomie, overnachten in gezellige Bed & Breakfast, een praatje slaan met de uitbaters daarvan of met de andere gasten, genieten van mooie landschappen en proberen de minder mooie te vermijden of op een andere manier te overbruggen. Een fanatiek wandelaar is Mark van Waes evenmin. Als het zo uitkomt is hij niet te beroerd om af en toe een ander transportmiddel aan te wenden: een fiets, een taxi, een autobus, zelfs een boot en ook een keertje al liftend.
Gestart als iemand die wel van een wandeltocht houdt wordt hij gaandeweg steeds meer pelgrim; iets waaraan hij niet eens dacht bij de start. Als het ware per ongeluk of bij toeval transformeert hij van gewone wandelaar in pelgrim. Onderweg heeft de auteur alle tijd om na te denken. Gewoon over het leven en zijn eigen misstappen, maar ook over zijn dochters, zijn echtgenote en over wat hij ook maar ontdekt op zijn pad.
In Duitsland vraagt hij zich af hoe het toch kan dat een gans volk in handen komt van de verkeerde leiders, de nazi's. Helemaal terecht kont hij dat extremisten, ook die van vandaag, in wezen bange mensen zijn, hoe gemakkelijk ook jongeren kunnen geïndoctrineerd worden. Hij vermeldt hierbij de Hitlerjugend en voor Nederland de Jeugdstorm. De brave, maar domme Vlamingen die naar het Oostfront trokken zijn hem wellicht minder of niet bekend.
Wandelend op zijn gemakje, zo vertelt en schrijft Mark van Waes ook. Soms amusant, dan weer nadenkend, maar quasi altijd onderhouden. Een aangename metgezel, ook al zit je thuis in je zetel te lezen.
Ondertitel: "De pelgrim die niet wist dat hij op pad ging".