Deels samen met zijn dochter, deels in gezelschap van onbekenden en deels in zijn dooie eentje fietst Jan Fossen in de richting van de Donaudelta aan de Zwarte Zee. Fietsen dus door een zeer afwisselend landschap met een zeer rijke geschiedenis. In die betekenis is de fietstocht alvast historisch; niet omwille van de vele en af en toe moeizame kilometers. Bij voorkeur fietst de auteur weg van de gebaande paden; een aangenaam neveneffect van zijn tocht.
In het door vele oorlogen getekende landschap voelt de fietser de warme gastvrijheid van mensen allerhande. Aan gastvrijheid geen tekort bij de inwoners van de Balkanlanden; Dat handen en voeten vaak de belangrijkste communicatiemiddelen zijn naast soms een karig mondje Engels kan de pret van de ontmoetingen niet onderdrukken. Zou het kunnen dat wij Westerlingen tijdens onze "beschaving" die gastvrijheid wat afgeleerd zijn,
Helaas duikt soms ook onverdraagzaamheid op, zij het dan overheidswege. In een land als Hongarije bijvoorbeeld, een land bestuurd door een mini-Trump, worden boeken weggehaald uit bibliotheken en boekhandels als ze in tegenspraak zijn met het gedachtegoed van de heersers. Een terechte waarschuwing tegen extreemrechtse praktijken.
Af en toe trapt de auteur niet alleen op zijn fietspedalen maar remt hij ook de vaart van zijn verhaal door uitvoerig aandacht te besteden aan details bijvoorbeeld door al te uitvoerig op te lijsten wat hij allemaal doet wanneer hij arriveert in een hotel of op een kampeerplek: afstappen, uitpakken, douchen, iets drinken, eten, slapen,... Als lezer heb ik dan liever, dat hij andere thema's aansnijdt; historische bijvoorbeeld, toch het centrale thema van zijn fietstocht.
Ondertitel: "Een historische fietstocht door het hart van Europa".