In Japan is de kennis van de Engelse taal ondermaats. Vandaar dat de overheid jaarlijks duizenden leerkrachten Engels uit het buitenland een meerjarig contract aanbiedt om les te geven in vooral secundaire scholen. Chris Broad was een van hen die startte met een contract voor 3 jaar. Hij komt terecht in een school op het platteland met nauwelijks een paar woorden Japans als bagage.
Aanvankelijk verloopt de communicatie dan ook moeilijk. Niet alleen omdat veel Japanse collega's inderdaad een minieme kennis van het Engels hebben of het niet aandurven om die taal te spreken. Chris Broads' kennismaking met de taal en de cultuur van het land lijkt dan ook eerder op 'eerst in het water springen en pas dan kijken of je kunt zwemmen'.
Chris Broad vertelt op soms hilarische wijze hoeveel moeite hij doet om de taal onder de knie te krijgen, hoe hij worstelt met de lokale levenswijze, de manier van omgaan met elkaar, de plaatselijke keuken, het gedrag van de leerlingen, de zoektocht naar een appartement met minimale ruimte, de werkethiek inbegrepen de omgang met alcohol achteraf, enz... Tijdens de schoolvakanties bezoekt hij plekken als Osaka en Tokio, waar hij zich wat meer lijkt thuis te voelen.
Plannen rond een vakantie of een langdurig verblijf in Japan? De hier verhaalde belevenissen van Chris Broad vertellen alvast waaraan je je kan verwachten. Liever thuis blijven? Dan is deze publicatie zowel leerrijk als vermakelijk!
Ondertitel: "10 jaar in het land van de rijzende zon".