Stonehenge steekt er toch wel bovenuit, tussen de talloze mythische, magische en spiritueel bijzondere plekken waarmee onze wereld bezaaid is, vaak al van in de Oudheid. Eigenlijk is het verwonderlijk dat toch relatief weinig auteurs deze locatie verkiezen als thema of achtergrond voor hun thrillers en aanverwante. Bang om "heiligschennis" te plegen misschien? Of is het te moeilijk om aan de uitstraling van dit indrukwekkende bouwsel nog iets extra toe te voegen? Misschien lees je het boek op een andere wijze naargelang je al dan niet in Stonehenge was?
Chris Sammer voegt er enkele hedendaagse ingrediënten aan toe, een zekere mate van technologie bijvoorbeeld, maar verder creëert hij toch vooral een een gedachtenwereld die teruggrijpt naar millenia geleden. In het ondergrondse complex, dat de auteur bedacht, worden de voorbereidingen getroffen voor de rituele offeringen die zich in de steencirkel moeten afspelen.
Aan de oppervlakte evolueren ook de zoon van een zelfmoordslachtoffer en een politievrouw die het niet meteen gemakkelijk heeft in haar professioneel en privéleven. Elk op zijn of haar wijzen tracht antwoorden te vinden op vragen die ze niet precies kennen en begrijpen. Zoals dat wel vaker gebeurt met zulke uiteenlopende hoofdfiguren zullen ook zij moeten samenwerken.
De zoon van het zelfmoordslachtoffer heeft een voorsprong op de andere hoofdrolspelers van het verhaal doordat hij als enige erin slaagt het geheimschrift van zijn vader te ontcijferen. Laat dat nu precies een zwak punt zijn in dit boek: zo moeilijk is die code nu ook weer niet. Qua sfeerschepping hoeft de auteur dan weer niet onder te doen voor zijn collega's thrillerauteurs, integendeel. Vooral het ondergrondse gebeuren voorafgaand aan de geplande rituele offering van het volgende slachtoffer is soms ijzingwekkend.