In de buurt van het Zweedse plaatsje Västeras snijdt de Man Die Geen Moordenaar is zorgvuldig de kogel weg die net de 16-jarige Roger Errikson doodde. De politie staat dan ook voor een huizenhoog raadsel wanneer enige tijd later de moeder van de jongen hem als vermist opgeeft. Omdat het moordonderzoek niet erg opschiet vraagt iemand die ietwat verlopen psycholoog Sebastian Bergman om hulp, die al eerder betrokken was bij misdaadonderzoek. Vandaar ook de Bergmankronieken.
De betweterige psycholoog heeft al voldoende problemen met zichzelf en maakt zich bovendien niet bij iedereen geliefd door zijn eigengereid optreden. Daarnaast moet hij de nalatenschap van zijn moeder afhandelen en stuit daarbij op brieven die een totaal ander licht werpen op haar en zijn leven.
De landschappen in de omgeving van Västeras lijken niet meteen belangrijk voor de hoofdrolspelers en voor het moordonderzoek, maar door zijn schetsmatige invulling ervan kan de lezer zich toch een beeld vormen. De auteirs (Hjorth en Rosenfeldt zijn een duo) hebben toch meer dan voldoende kaas gegeten van landschapsbeschrijving, want bij de beschrijving van de gebeurtenissen op de plek van de misdaad vlucht de lezer als het ware met het slachtoffer mee.
IJselijk, maar boeiend.