Geef toe, het is niet iedereen gegeven om met de fiets door een aantal Stan-landen te trekken. Turkmenistan, Tadzjikistan, Oezbekistan zijn naar Westerse normen een beetje mysterieus en bevreemdend. Frank van Rijn, een ietwat eigenzinnige Nederlander, reist met zijn tweewieler doorheen deze voormalige communistische landen. De fietstocht start in Tbilisi in Georgië waar hij twee fietsen overhandigt aan de president Mikhail Saakashvillie en zijn Nederlandse vrouw Sandra Roelofs.
In Bakoe, Azerbeidjan, maakt hij de oversteek van de Kaspische Zee per boot naar Turkmenbashi in Turkmenistan. Deze tocht vraagt heel geduld van de ongedurige fietser die liever zelf de touwtjes in handen heeft. Tijdens heel de tocht wordt er trouwens beroep gedaan op zijn groot engelengeduld vooral tijdens het wachten op stempels op de nodige documenten om een land in te komen of te verlaten. Nutteloze bureacratie ten top! Het is zoals het elders ook is: regels moeten gevolgd worden. Maar of ze ergens toe dienen? De titel van de boek is dan ook raak gekozen.
Frank van Rijn is een leuke reisgids en verteller. Het is als lezer fijn meereizen. In Samarkand, Oezbekistan, krijg je een korte geschiedenisles. In de hoofdstad van Tadzjikistan, Dusjanbe, heeft hij een afspraak met een Zwitser die samen met hem over de hoge passen van het Pamirgebergte rijdt naar de mooie Bartangvallei. Deze trekkers ontmoeten op hun reis vele gastvrije inwoners die hun voedsel en onderdak met hen delen. Hollandse zuinigheid ten top lees je in een apart hoofdstuk waar een landgenoot van Frank van Rijn, die een stukje met het meerijdt, zijn fietshelm beschadigt. Om toch maar deze kost te kunnen declareren aan de verzekering haalt hij zich een hoop last op de hals met de plaatselijke autoriteiten.
Een kleurrijk boek dat aanzet om er zelf op uit te trekken. Misschien wél niet zó ver!
Ondertitel: Een reis door Centraal-Azië